ప్రేమకు, భక్తికి సంబంధం

పరమాత్మపై పరమ ప్రేమ రూపమైనదే భక్తి అని దేవర్షి నారదుని నిర్వచనం. ఆ మహర్షి రచించిన 84 భక్తి సూత్రాలు, వాటిపై వ్యాఖ్యానం ప్రేమ రూపమైన భక్తిని గురించే కావడం విశేషం.

భక్తి అంటే ఏమిటి? భగవంతునిపై అనన్యరూపమైన ప్రేమ కలిగి ఉండడమే భక్తి. అది కర్మ, జ్ఞానం మొదలగు వాని ఆశ్రయం లేకుండా ఉండాలి. ఇతర విషయాలపై స్పృహ లేకుండా చిత్తం అనన్య భావంతో కేవలం భగవంతుని పైనే లగ్నం కావాలి.

ఇహ లోకంలోని సమస్త సుఖాల నుండి, పరలోకంలోని సమస్త సుఖాల నుండి దూరమైనా, చివరకు భగవానుని పైననే లగ్నమైన చిత్త వృత్తి ఉండాలి. ఇతర పదార్థాలపై గల మమతల నుండి, ఆసక్తుల నుండి మరలి సర్వ కాల సర్వావస్థల్లో సకల కల్యాణకరుడైన, ప్రియతముడైన భగవానుని పైనే హృదయం నిలపాలి. దానినే అనన్య ప్రేమ అంటారు.

"అమృత స్వరూపాచ" అంటారు మూడవ భక్తి సూత్రంలో నారద మహర్షి. అటువంటి అనన్య ప్రేమ అమృత స్వరూపమైనది. ఈ ప్రేమామృతం లభించిన భక్తుడు, దానిని త్రాగి అమరుడవుతాడు. లౌకిక వాసనలే (సంస్కారాలే) మృత్యువు. భక్తుని హృదయంలో నిత్య నూతనమైన పవిత్ర ప్రేమ సంస్కారం తప్ప మరి ఒకటి ఉండదు.

ఈ సంస్కారబలంతో భగవానుని లీలానుభవాన్నే సాధనంగా చేసుకొని భక్తుడు జనన్ మరణ సంసార చక్రము నుండి విముక్తుడవుతాడు. ప్రేమగల భక్తుడు, ప్రేమనిలయుడైన భగవానుడు నిత్యం సన్నిహితులై ఉంటారు. అదే ముక్తి సామ్రాజ్యం.